Salamat Tabing-ilog

Ngayon ay 6:30 na ng gabi.  Katatapos ko lang kumain ng sanda- makmak na alimasag na dala-dala ko pauwi ng Maynila mula Bataan.  Kailanman ay hindi ko natutunang kumain ng alimasag dala ng napakatalas nitong sipit at hirap sa pagsungkit at paghahanap ng laman nito.  Ngunit pagkatapos ng dalawang araw ng immersion sa munti at payak na tahanan ni Kuya Utoy, hindi ko inaakalang ang mga alimasag na ito ang siyang makapagdadala ng alaalang iniwan ko sa Tabing-ilog, Bataan.

Ngayon ay 6:35 na ng gabi.  Tinatanong ko sa sarili kung ano kaya ang ginagawa nila ngayon habang ako ngayon ay busog sa kinain na alimasag.  Madilim na at marahil kumakain na rin sina Kuya Utoy at Lilybeth sa hapagkainan nilang naroroon sa sulok ng silid na nagmumukhang malawak dahil ang tanging makikita ay banig at sahig.  Hawak-hawak siguro nila ang dalawa nilang batang anak: si  Sakuragi, ang panganay na 2 taon at si Jimboy, ang sumunod na mag-sisiyam na buwan pa lang.  Siya nga pala si Kuya Utoy ay 21 na taong gulang at si Lilybeth ay 18 pa lamang. Kasing-edad lang na nakararami sa atin.

Ngayon ay 6:50 na ng gabi.  Mag-iisang oras na at marahil matutulog na sila sa pare  hong silid na ang laman ay sahig at banig.  Maaga pa kasi ang punta sa laot kinabukasan upang manglambat at bago magbukangliwayway ay manghuhuli na ng mga alimasag.  Naalala ko noong una kong araw doon, hindi pa nga ako mag-iisang oras sa lugar ay isinama na ako ni Kuya Utoy sa laot upang manghuli raw ng alimasag.  Una kong pagkakataon iyon!  At matagal at matrabaho pala iyon.  Sa ilalim ng init ng araw ay ipagpapasensya mo ang panghuhuli ng alimasag dahil kailangang buhayin ang pamilya.  Lampas dalawang oras ang aming pamamalagi sa laot sa ilalim ng mainit na araw at natuwa kami dahil nakahuli kami ng mahigit sa 8 na kilo!  Marami na raw iyon!  Noong tinanong ko kung magkano ang kita, sagot niya, P400.  Sinabi ko sa sarili ko, menos gasolina at pang-araw-araw nilang pagkain, magkano na lang kaya ang naiiwan kadalasan para sa kanyang pamilya?  Siya nga pala, may sakit ngayon si Jimboy, may gamot pa silang pinanggagastusan.

Ngayon ay alas siyete na. Kamusta na kaya sila?  Sa kabila ng hirap ng buhay ay masaya pa rin sila.  Naalala ko tuloy ang mga masasaya ko ring karanasan.  Naligo kami sa laot, nanghuli kami ng alimasag, nagkaroon kami ng community night, kantahan at sayawan sa komunidad.  Ngunit, sa kabila ng kasiyahan ay may kumakatok na guilt at pangamba mula sa aking kalooban.  Guilty dahil malugod nila akong tinanggap, ginawa akong bisita at naghanda sila ng napakaraming pagkain kahit alam ko ay umutang pa sila.  Sana ay hindi ako naging pabigat.  Pangamba dahil nanatiling isang katanungan ang kanilang magiging buhay kinabukasan.  Sana ay abutan sila ng pagkakataong maiunlad ang kanilang pamumuhay.  Sana ay tulungan din sila ng Diyos tulad ng tulong na ibinibigay sa akin o sa atin ng Diyos araw-araw.

Bukas, balik buhay Ateneo ulit ako.  Mag-aaral.  Makikisalamuha sa mga nakakaangat na tao.  Maghahangad ng mabuti para sa sarili.  Bukas, balik dagat ulit sila.  Mangingisda, magtitinda, gagawa ng lambat, mabubuhay ng payak.  Pareho pa rin ba?  Sana hindi.  Dahil sa loob ng dalawang araw ay natutunan kong kumain ng alimasag.  May pagbabagong nangyari sa akin kahit sa loob lamang ng dalawang araw.  Sana sa aking pagdating at pakikisalamuha sa kanila ay may naidulot din sana akong kabutihan para sa kanila.  Sana…

Sana ay patuloy pa ang pagdating ng mga bagong alimasag na magpapamulat at magpapalalim ng aking pagtingin sa buhay, ang buhay na hindi lamang ako ang bida, ang buhay na kailangang isabuhay dahil mayroong iba.

Hinding-hindi ko makakalimutan ang karanasan kong ito.  Maraming maraming salamat Kuya Utoy at Lilybeth! Salamat.

Sa Abot ng Iyong Makakaya

Nakamamanghang isipin kung paano minsan nagpapakita ang bawat paksa ng buhay sa loob ng isang araw lamang.  Nakakaaliw.  Ngunit madalas, masakit.

Umaga na.  Nais mo pang matulog ngunit sa abot ng iyong makakaya ay pipilitin mong ibuklat ang iyong mga mata dahil alam mong may kailangan pang gawin.   Gumising.

Pagsusulit na.  Nais mo sanang hawakan ang iyong gabay sa pag-aaral ngunit sa abot ng iyong makakaya ay magtitiwala ka sa napag-aralan mo kagabi at magtataya sa nalalaman mo ngayon.  Sumubok.

Magbabayad na.  Nais mo sanang itago at ipunin na lang ang pera ngunit sa abot ng iyong makakaya ay gugugol ka ayon sa iyong mga pangangailangan.  Gumastos.

At marami pang iba. 

Lahat ng ito ay nagagawa sa abot ng iyong makakaya.  Kung magtatagumpay pa, kasunod ay pagdiriwang na.

Ngunit  nakakalungkot.  Dahil sadyang hindi ganito ang lahat.  Maging sa pag-ibig, minsan, naitatanong mo, hanggang saan ang kaya mong gawin?  Hanggang saan ang kaya mong tiisin?  Hanggang saan ang kaya mong abutin?  Ito ako, at ito lamang ako, at ito lamang ang magagawa ko.

Sumasaibayo ako.  Ngunit sa pagkakataong ito, may magagawa pa ba kung ang kailangang gawin ay lampas sa abot ng iyong mararating?

Gabi na nang natapos ang umaga.

Welcome Year 2007!

Yes, I know this post must have been late already, but the academic load for the past two weeks didn't give me the opportunity.  So in the middle of January when no one seems to feel the celebration anymore, let me shout to everyone:  HAPPY NEW YEAR!!!

New year resolutions?  Nah, I better put it as my hopes and dreams.  No grand promises, but simply hopes.  After all, the real action is the ultimate measure of it all.

Anyway, I have nothing particular for my new year's resolution.  But I'm pretty sure this year would really be a life-changing one for me.  Many things are meant to happen - graduation (awgh, goodbye Ateneo), work (soon I will be part of the unemployment stats) and from this point onwards, life changing begins.  Things are really ought to change and I am taking them one thing at a time so as not to preempt the uncertainty of the future.  As for now, simple hopes and dreams will do.

1.  Exercise and jog and work-out.  I'm getting fatter and flabbier each day!

2.  Blog every Friday so that you can have a healthy conversation with your self (and of course others).  It's keeping track what significantly forms you every day that you spend here on earth.   Hence, the title of the blog.

3.  Save.  Simply save.

4.  Punctuality is now the best policy. 

5.  More to come..  Why so?

Because I believe that resolutions aren't just made on the 1st day of January.  They are made everyday of the year!  Because we are always called to do more than just what we are ought to do.  We might fail and fall but hopes and dreams will never cease away.  Dream on and live life.

Happy New Year everyone! 

For the people who I haven't met for a long time, just leave a note on my message board below.  Hopefully we can meet and say hi again to each other this year!

Eastwood New Year: different but memorable

New Year Celebration of 2007 - different but indeed memorable. 

We were in Eastwood (again) that time apparently because we wanted to feel life than to hear the silence of the dorm.  This time, we were three! A freshman dormer who also wasn't able to spend the holidays with his family eagerly accompanied us.

Not surprisingly, Eastwood was full of people!  I was expecting that since this is Manila, the sight of young people in bars and concert places would just be normal, plus a free street concert could even invite them more.  But what really caught my attention is not the sight of the yuppies and the teens but surprisingly, the presence of the dads and the moms, some even with the lolos and the lolas, and of course the apos.

Maybe they were all waiting for the fireworks.  Maybe it is more convenient and cheaper to go outside.  Maybe time really changes. 

For me, I guess it's a wise and practical decision to go to Eastwood instead of buying firecrackers that could cost a lot and that could pose more danger if held not carefully.  That definitely defeats the celebration!  Wherever you are on New Year's Eve, the most important thing is that you get to spend your Buenas Noche with your dearest family.  As for me, I may have not spent it this year with them, but wherever I am, I know for sure that my presence transcends for them.

Twenty seconds before the clock ticked twelve, I felt my cellphone vibrate.  It was a call from my mom!  Together with the loud and enthusiastic countdown of the crowd, I answered my phone and shared the countdown too with them.  Five.. four.. three.. two.. one..  "Happy New Year, Me, De and Jun", I cried.  "I got to spend my New Year with them!", I said to myself. Fireworks then began lighting up the sky!

It was not a lonely new year for me after all.  Perhaps different but indeed memorable!

"No matter how happy or sad the past year was, it is the new year of 2007 that I am most hopeful of.  Happy new year to everyone!  And may God's light and love be with us all."